Ostatnia, dwudziesta czwarta pieśń Odysei dzieli się na dwie części. W pierwszej dusze zalotników schodzą do świata podziemnego (Od. 24.1–204), w drugiej Odyseusz przychodzi do domu swojego ojca, Laertesa (Od. 24.205–412), i dochodzi do pojednania z rodzinami zalotników (Od. 24.413–548).

Odyseja XXIV 65–66

W Hadesie dusza Agamemnona mówi do duszy Achillesa i przypomina pogrzeb syna Peleusa, podczas którego zabito liczne zwierzęta przy płonącym stosie pogrzebowym.

(65) ὀκτωκαιδεκάτῃ δ’ ἔδομεν πυρί· πολλὰ δ’ ἐπ’ αὐτῷ
μῆλα κατεκτάνομεν μάλα πίονα καὶ ἕλικας βοῦς.

(65) W osiemnasty dzień oddaliśmy ciebie ogniowi; mnogie dla ciebie
zabijaliśmy owce bardzo tłuste i woły krzyworogie.

66: μῆλα κατεκτάνομεν μάλα πίονα καὶ ἕλικας βοῦς – „zabijaliśmy owce bardzo tłuste i woły krzywonogie”; por. Il. 23.166–183.

Odyseja XXIV 214–215

Odyseusz po dotarciu do domu swojego ojca Laertesa poleca Telemachowi i sługom, Eumajosowi i Filojtiosowi, przyrządzić wieczerzę z poświęconego wieprza.

ὑμεῖς μὲν νῦν ἔλθετ’ ἐϋκτίμενον δόμον εἴσω,
δεῖπνον δ’ αἶψα συῶν ἱερεύσατε ὅς τις ἄριστος·

Wy teraz wejdźcie do domu dobrze zbudowanego,
i na wieczerzę szybko poświęćcie najlepszego z wieprzy

215: συῶν ἱερεύσατε ὅς τις ἄριστος – „poświęćcie najlepszego z wieprzy”; charakterystyczne użycie czasownika ἱερεύω bez datiwu, zob. Od. 14.28.