W pieśni dwudziestej narracja skupia się na postaci Eneasza. Ani w narracji głównej, ani w wypowiedziach postaci nie znajdujemy wzmianek o ofierze. Obraz ofiarniczy pojawia się natomiast w porównaniu.

Iliada XX 401–406

Ἱπποδάμαντα δ᾽ ἔπειτα καθ᾽ ἵππων ἀΐξαντα
πρόσθεν ἕθεν φεύγοντα μετάφρενον οὔτασε δουρί.
αὐτὰρ ὃ θυμὸν ἄϊσθε καὶ ἤρυγεν, ὡς ὅτε ταῦρος
ἤρυγεν ἑλκόμενος Ἑλικώνιον ἀμφὶ ἄνακτα
(405) κούρων ἑλκόντων· γάνυται δέ τε τοῖς ἐνοσίχθων·
ὣς ἄρα τόν γ᾽ ἐρυγόντα λίπ᾽ ὀστέα θυμὸς ἀγήνωρ·

Hippodamanta, który z wozu zeskoczył
i rzucił się do ucieczki, ugodził włócznią w plecy,
ten zaś ducha wyzionął i zaryczał, jak buhaj
ryczy, wleczony wokół pana helikońskiego,
(405) chłopcy go wloką: zadowolony jest z nich wstrząsający lądem.
Tak i on ryczał, gdy mężny duch opuszczał kości.

403: ὡς ὅτε ταῦρος / ἤρυγεν ἑλκόμενος Ἑλικώνιον ἀμφὶ ἄνακτα – „jak buhaj / ryczy, wleczony wokół pana helikońskiego”; śmierć wojownika jest porównana do śmierci buhaja ciągniętego wokół ołtarza Posejdona Helikoniosa. W rejestrze nieheroicznym, wykorzystywanym w porównaniach, Homer odchodzi od schematycznego i pozbawionego emocji opisu ofiary ze scen typowych. Odwołując się do idei Karla Meuliego, można rzec, że w porównaniach znika komedia niewinności (Burkert 1985: 56). W brutalnym obrazie wleczonego przez młodzieńców buhaja, który ryczy przed śmiercią, trudno dostrzec zakładany ideał dobrowolnego poddania się śmierci.