Iliada XVII 520–524

(520) ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἂν ὀξὺν ἔχων πέλεκυν αἰζήϊος ἀνὴρ
κόψας ἐξόπιθεν κεράων βοὸς ἀγραύλοιο
ἶνα τάμῃ διὰ πᾶσαν, ὃ δὲ προθορὼν ἐρίπῃσιν,
ὣς ἄρ᾽ ὅ γε προθορὼν πέσεν ὕπτιος· ἐν δέ οἱ ἔγχος
νηδυίοισι μάλ᾽ ὀξὺ κραδαινόμενον λύε γυῖα.

(520) Tak jak mąż silny, dzierżąc ostry topór,
uderzył poza rogami wołu wypasionego na łąkach,
aby przeciąć przez wszystko, on zaś rozciągając się pada,
tak drgnął Aretos i runął na wznak na ziemię, a włócznia,
grotem nurzając się w trzewiach, kolana mu rozwiązała.

520: ὀξὺν ἔχων πέλεκυν – „dzierżąc ostry topór”; por. scenę typową – ofiara krwawa w Od. 3.

521: κόψας ἐξόπιθεν κεράων – „uderza poza rogami”; w porównaniu, a zatem rejestrze poetyckim, w którym poeta ma o wiele większą swobodę przenoszenia doświadczenia życia do obrazowania epickiego, narrator skupia się na momencie uderzenia siekierą w kręgi szyjne. W rejestrze heroicznym ten moment ofiary jest przedstawiony tylko raz, a mianowicie w rozbudowanej scenie ofiary dla Ateny w Pylos. Porównując śmierć herosa na polu bitewnym do uboju zwierzęcia, poeta siłą rzeczy musi podkreślić przemoc. Można zatem przypuszczać, że przemoc związana z ofiarą krwawą była przemilczana w tradycji epickiej w sposób zamierzony.